آه از شعارهای تکراری

«مرهم دردهایتان بامن »

گویش قهرمانان پوشالی

نفت میهمان خانه هامان شد!!

میهمان سفره های پراز خالی

تیتر روزنامه های هر روز است

پدری  مُرد  از  بدهکاری

قیمت نان به قیمت جان شد

خواب رفته ای یا که بیداری!؟

تحفه شعارهای رنگارنگ

فقر، اعتیاد ، فساد ، بیکاری

آه سرنوشت ما این است

زندگی بین وعده های اقماری

و فضا عجیب سنگین است

خسته ام  خسته از حرفهای تکراری

***

(کسری -خرداد ۱۳۸۸)

پاینده باشید.

فرخنده باد بر همگان مقدم بهار

نوروز , جاودانه ترين جشن روزگار

بابهاری ترین آرزوها برایتان

***

یا مقلب القلوب ...

سالهاست که درهنگام تحویل سال برزبانم جاری می شود، برگوشم می نشیند و وجودم را می لرزاند.

اما افسوس در همه این سالها نه قلبم منقلب گردید و نه حالم بهترین.

پاینده باشید.

***

وقتي كه بغضها به دلت جا نمي شود
يعني كه سنگ صبور پيدا نمي شود

از داغ حادثه هنوز مانده است
زخمي به دل كه هويدا نمي شود

گويي به قامت روز نشسته است
یک شام تيره كه فردا نمي شود

آن روزهاي آتشين بهمن پنجاه و درد
هشتاد و سرد شد و حاشا نمي شود

يعني يكي از ميان مردمان نگفت
آن شور كم شعور كه مسيحا نمي شود

با لاف دين  و گزاف وعده بهشت
هرگز گره اي چونين وا نمي شود!

چشم كدام نانجيب چنين زخم زد
برجان انقلاب كه مداوا نمي شود

درخواب خوش اساطير مانده است
روياي ملتي كه معنا نمي شود

نقشي سراب گونه به باور كشيده است
تاريخ امتي كه مبرا نمي شود

وقتي كه بفضها به دلت جا نمي شود
يعني كه سنگ صبور پيدا نمي شود.

(کسری -بهمن ۱۳۸۷)

***

پاینده باشید.
 

آن لحظه هاي ناب ناب ، اما گذشت

آن لحظه هاي حماسه ، خون و شرف

آن واژه هاي مانده در كتاب ، اما گذشت

آن روزهاي شهادت ، شهيد  ، شهد

آن لحظه هاي سرخ بي نقاب ، اما گذشت

آن روزهاي جنگ ، گلوله  و  تفنگ

با چشمهاي خسته ز خواب ، اما گذشت

آن لحظه هاي تركش  آن روزهاي مين

همسنگرانِ تكه تكه و مذاب ، اما گذشت

آن لاله هاي پاك ، خفته در آغوش خاك

آن چهر ه هاي همچو ماهتاب ، اما گذشت

آن روزهاي كمين ، گلبوته هاي يقين

آن سان اسير مردان ناثواب ، اما گذشت

آن روزهاي  درد ، آن لحظه هاي داغ

آن بغضهاي مانده در گلوي خشاب ، اما گذشت

آن روزهاي شور ، آن لحظه هاي شعور

با صدهزار سوال بي جواب ،اما گذشت

***

(كسري ) ۷/۱۰/۸۷

دیگر بـرای غزل واژه پا نمی شود

درتنگنای قافیه ها جـا نمی شود

شــاید ربــاعی بزداید غــم نـهان

یا یک قصیده ولی پیدا نمی شود

یا مثنوی کــه بـه دل آشناتر است

تک بیت گفته های تنها نمی شود

یـا چـار پـاره کــه رســاند کــلام را

یا شهسوار دوبیتی، اما نمی شود

شـاید سپید اندکی چـاره گر شود

آن نیز گفته ام ولی گویا نمی شود...

گـــاهــی  بــــرای گفتن حـــرفهـــا

شعری بسان سکوت معنا نمی شود

(کسری)

پاینده باشید.

فراموشی و گذر زمان می شود.اما وای از وقتی که دلت بگیرد...

و من دل گرفتنهایم در این مدت ۷ ساله وبلاگ نویسی کم نبود.اما مهمترینشان سفر تلخ و ابدی بعضی

دوستان، بستن پرشین لاگ و تعطیلی تدریجی وبلاگ دوستان دیگرم بود.بطوری که از لیست پیوندهای

دوست داشتنیم شاید تعداد اندکی هنوز طی طریق می کنند و بقولی بلاگر مانده اند.

همیشه از رفتنها دلگیر می شوم ، همیشه.

و همیشه آمدنها موجب شور و نشاطم می شود ، همیشه.

سنگینی و درد وقتی بیشتر می شود که هنوز خاطرات خوب و لطیفی از یک مراودت و دوستی (مجازی)

چند ساله در ذهن و دلت باقی مانده است.

و افسوس چاره ای نداری جز صبر و به انتظار نشستن آمدنی دوباره و استشمام دیگر باره رایحه دل انگیز

دوست .

دوست خوب و هملاگی هنرمندم ،   فریاد  عزیز ؛

جای نوشته ها و حرفهایت ،عجیب خالیست.

پاینده باشی و باشد.

------------------------------------------------

  بعد از زدن این پست در بازدید از وبلاگ دوستان متوجه شدم که باید بازگشت عزیزی دیگر

نرگسی گرامی را نیز نظاره گر شویم.

از رمــــز و رازهـــای عبور تــه کشیده ام

دیــــــروز طلایــــه دار لشکـــریـــان صبـح

اینـــک زغیرت و غـــرور تـــــه کشیده ام

از من مخواه که میهمان شوم به عشق

از هــــر مکــرر و مـــرور تـــــه کشیده ام

در دیــــدگـــان مــــن دیــده ای مجــــوی

از انتـــظار ظهــــــور تــــــه کشیــــده ام

کــــو آن لطافت طبع و آن دستهای دعا

از دیـــدگـــان نمــــور تــــــه کشیــده ام

عمری بــه راز داری سینه هـای غمین

دیگــــر زسنــگ صبــور تـــه کشیده ام

دربــــــاورم ولی پــــــرواز زنـــــده است

مـــــن خسته از حضور تــــه کشیده ام

***

(کسری)

پاینده باشید.

به هرحال همواره بهترینها را برایتان می خواهم ؛ که بهترینید.

پاینده باشید.