| تبليغات | X |
ذکری ، نشاني ، زمزمه اي
از خدا نبود!
گر هم كه بود
درتنگناي پرتلاطم جان
شعري نمي سرود!
داد از سياهي دوران
دريغ و درد
در فصل اول آن روح مرا فسُرد
اوراق بي نصيب شباب عمر
يك به يك
با لذتي سخيف ، به زمين مي سپُرد!
هرشب، خيال عاشق كشي مرا
تابركه هاي هوس
كه مي كشيد
آزاد نمي شدم از دام نگاه او
تا قطره اي زشرابش
دل نمي چشيد!
لعنت براين دل و اين سينه چاكيش
لعنت براين دل و اين رو سياهيش !
درحسرت عشقي نجيب
هميشه سوختم
گم گشته ايست به دلم
رسم وسياق عشق
اما دريغ همه عمرخويش را
در محضر هوس
زندگي آموختم!!
(كسري)
پاينده باشيد.
