آنکس که تـو را دیـد، تن آســوده نباشـد
آنـــرا کـه تن آســـود، دگــر دیـده نباشـد
دنیا طلب از بهر چـه در سوز وگداز است
آنرا کـه تـو را یافت ، کـه گم کـرده نباشد
آنـکس که نهاده است بـه سر تاج خدایی
رسوای همه عمر شده است، بنده نباشد
آنرا که همه عمر به سر شور وهیاهوست
آن دم کـــه تـــو را یـــاد کند ، خنده نباشد
صد بار گزیده است به دندان سر ِ انگشت
گر راه تـو رفته است، کـه شرمنده نباشد
بس جامـه دریدند چـو گـل در طلب مـی
آن گـل چــو نروئید کــه فـرخنـده نباشـد
آنرا کــه بسی زخم بـه میـدان نبرد است
گـر بنده شــود غیـر ،کـه رزمنده نباشـد
گــر برسـر خـوان تـو گـدایی نتوان کــرد
پس مـژده بـه عـالـم کـه دگر ژنده نباشد
آنکس کـه خـدا جوید و رفته است ره او
یــارا بــه همه عمــر تـن آلــوده نباشـد
(کسری)
***
پاینده باشید.
