به صبا و دلتنگی هایش:
***
تمام پیکرم ازغصه می لرزید
غمی در سینه ام چون رعدمی غرید
تمام دیده ام از عشق او تر بود!
مگرمن عاشق چشم سیاه بودم؟
مگرمن آشنای غصه ها بودم؟
مگرمن نغمه های عشق می خواندم؟
تمام باورم از داغ ، اخگر بود
درآن هنگام چون گفتی
که باید رخت بربندم
تن آویزی دگر یابم
برای پیکر سردم
تمام هستی ام درسفره ای جا شد!
وبستم سفره ام را
سفره ای که قسمت ما ، حسرت ما شد!
((حقیقت واژه ای هستی که از یادت نمی کاهم))
برای خاطردل من تو را هر روز می خواهم
تمام باورم ازدردمی پیچید
تمام خاطرم چون موج می لرزید
توبستی دیده ات را
دیده ای کز عشق من پُر بود
نبستم دیده ام را
دیده ای کز عشق تو تَر بود!...
تمام شعرمن از بغض گلگون است
تمام واژه ها و حرفهایش
غوطه در خون است
تنم زخمی ترین زخمی
و دل ، بی تاب
همه شب تاسحر را میهمان گریه ها بودم
بیا ای آشنا بردیده آتش نِه
که می خواهم نبیند داغ وزجر بی وفائی را
دلم درسینه می گیرد
وشاید عاقبت بی عشق می میرد!
**
کسری.
پاینده باشید.
