ای یــــار کودکــی مـن یــادت بـخیر

آن خنــده هـــای بلنــد وشــادت بــخیـر

این کوچه های قدیمی یاد آور تواند

یـــــاد آور قصــــه درد آور تــــوانـــــد

یــــاد آور رفیقی کـــه پـــدر نداشت

وچشمـــان منتــظـر بـــــه در نــداشـت

نـــه مادری نــه خواهری نـــه عمو

نـــــه دست نوازشی کــــه کشد بــر او

یــک پیرهــن کثیف وکفـشی تنـــگ

شــلــوار پــــــاره ای بـــــدون رنــــگ

یک لقمه نان واندکی پنیراثرنداشت

از روزگار گـرسنگیش کس خبر نداشت

نـان آور خانه؛« پــاهـایش » بـــود

وشبچـراغ خانه ؛« چشمـهایش » بـود

آن سالها را چـــه سخت جـا گذاشت

تــــا عاقبت بـــه جوانیش پـــا گـذاشت

هــرچند که روزگـاراو به تدبیر بود

او بـــی خبـــر امـــا زرسم تقدیر بــــود

یــک صبح زخـــواب نـاز بیـدار شد

از حمـــله دشمـنش  خبـــــردار شــــــد

بـــا این خبــر خونش به جوش آمـد

از ایـــن خبـــر دل در خـــــروش آمـــد

درلحظه ای ناگاه تصمیم خود گرفت

عقـــل معـا ش او زین کـــار درشگفت

****

آری  ،  گــذشـت  و گــذشـت و گــذشـت

رزمنده شــد  قهــرمــــان ســــرگذشت

نــــام آور جبــهه هـــای جنـــگ  شــــد

بـا بودنش عــرصه بــه خصم تنگ شد

دریک شب بهاری که آسمان ستاره کرد

عشقی درون چشمهایش شــراره کــرد

یـــک مــعبـراست و میــن است ومیـــن

بیش از هـــــزار دشمنش بــه کــمــین

آرام آرام بـــــــه مـعـــبر خـــــزیـــــــــد

امـــــا عجیب بــــود  هیچ مینــی ندید!

***

دیــگر چـه شد و چه گذشت ، نمـی دانم

بــــرقهــرمـان ســرگذشت ، نمی دانم

وقتــــی کــــه چشــــم گشود هیچ نـــدید

آه ای خــــدای مـــن ، چــه می شنید

او مـــی شنید؛ کــه دگــــر پـــا نـــداشت

حتــــی توان حـــرکتی در جــا نداشت

بغـض رهــــا گشتــه را بـــه گـلو فشرد

داغـی ستــرگ را بـه پهلو سپـرد ...

**

اینک بروی صندلی خویش خفته است

گوشش هنـــوز بـــه در بستـه است

ایــــن ســالها کـــــه گــذشت بـــــراو

بـــــاز هم نــدارد پـــدر ومــادروعمــو

آن بــازوان قــویش ، ضعیف گــشت

آن شانــه هــای بزرگـش نحیف گـشت

نــــان آورش کــــه بـدون او پرکشید

وشبچـراغـش ، کــه پلک برسر کشید

*

آن کودکـی که پـدر نداشت مـن هستم

منــی کــه هنـــوز عـاشق وطن هستم

 ***

یکی از هزاران ومن تنها وتنها راویش.

(کسری)

پاینده باشید.