گاه در دنیای وب و اینترنت شاید دلت چندان نگیرد و اگر هم بگیرد آنی ولحظه ایست که بعد دچار
فراموشی و گذر زمان می شود.اما وای از وقتی که دلت بگیرد...
و من دل گرفتنهایم در این مدت ۷ ساله وبلاگ نویسی کم نبود.اما مهمترینشان سفر تلخ و ابدی بعضی
دوستان، بستن پرشین لاگ و تعطیلی تدریجی وبلاگ دوستان دیگرم بود.بطوری که از لیست پیوندهای
دوست داشتنیم شاید تعداد اندکی هنوز طی طریق می کنند و بقولی بلاگر مانده اند.
همیشه از رفتنها دلگیر می شوم ، همیشه.
و همیشه آمدنها موجب شور و نشاطم می شود ، همیشه.
سنگینی و درد وقتی بیشتر می شود که هنوز خاطرات خوب و لطیفی از یک مراودت و دوستی (مجازی)
چند ساله در ذهن و دلت باقی مانده است.
و افسوس چاره ای نداری جز صبر و به انتظار نشستن آمدنی دوباره و استشمام دیگر باره رایحه دل انگیز
دوست .
دوست خوب و هملاگی هنرمندم ، فریاد عزیز ؛
جای نوشته ها و حرفهایت ،عجیب خالیست.
پاینده باشی و باشد.
------------------------------------------------
بعد از زدن این پست در بازدید از وبلاگ دوستان متوجه شدم که باید بازگشت عزیزی دیگر
نرگسی گرامی را نیز نظاره گر شویم.
